Zwolle- prinsenpoort- Piemel-kont, schetepoep en fucking drol. Ja, je leest het goed, de vorstelijke schijterij doos is een nieuw fenomeen binnen ons gezin. De vorstelijke wat…..? Hoor ik je denken. Tjah, laat ik beginnen met dat ik werkelijk dol ben op mijn kinderen, maar het moederschap is soms best een struggle, helemaal als alleenstaande moeder met ‘3 little rascals’. Het ene moment denk ik: “yeah baby, I rock” het andere “I suck…”. En vanaf het moment dat ik dit eeuwige innerlijke getouwtrek omarmd lijk te hebben, merk ik dat ik meer in balans ben. Ach ja, het blijft een on-going proces. Neemt niet weg dat je soms als ouder het gevoel hebt dat je in een spagaat staat omdat je het ene moment brandjes aan het blussen bent en het andere moment het gevoel hebt dat je zelf lichtelijk in de fik staat: hoezo innerlijke balans??

Schunnig taalgebruik schept een band


Mijn oudste dochter (ze is 1
6 jaar) spreekt tegenwoordig een compleet eigen taal, artiesten als Lil Kleine en Boef knallen uit d’r speakers met teksten als: “Ik blow een stack”“Op die VIP-deck met een bitch en een fles”, “Ik beef met je peki, je ho op m’n lap”, “skreeuw me nie buiten me bed” ïk stress niet om ladies” en “chain om m’n nek”. Je ontkomt er dan ook niet aan dat de jongste dit soort teksten ook mee blèèrt. Ik bespeur bij mezelf dan ook met regelmaat een lichtelijke irritatie die zich ontwikkeld in frustratie. Ik bedoel, begrijp me niet verkeerd, “ik loev die tune”, maar als moeder vind ik dit soort teksten vrij ‘gebrekkig’en dit zacht uitgedrukt. Ook merk ik dat het taalgebruik in dit soort liedjes ook in het dagelijkse leven geintegreerd wordt: ‘slang’ noemen ze dat, of terwijl straattaal. En ja, guilty as charged, ik doe er zelf ook best wel eens aan mee. Ik zag laatst een artikel over het boek van Professor Michael Adams: “Praise of Profanity”. Hij is ervan overtuigd dat vloeken en schunnig taalgebruik verschillende nuttige en sociale functies heeft en dat het een band schept binnen een gezin om samen stiekeme dingen te doen. Je mag het er mee eens zijn of oneens, het zette mij tot denken aan.

 

 

De vorstelijke schijterij doos


Enfin, ik zal jullie vertellen over de vorstelijke schijterij doos.
Wij wonen in een wijk in Zwolle met als slogan: prinselijk wonen. Zoals jullie vast wel begrijpen doen wij die naam eer aan. Op loopafstand is er een mini viaduct die sinds kort helemaal gerestyled is in een heus prinselijk tintje, wat dat ook mag zijn. Omdat het onderdeel is van onze habitat, besloten we als bende van ellende dat deze viaduct eens ingewijd moest worden.
En daar gebeurde het, opeens vielen alle puzzelstukken ineen. Mijn grootse talent in het creatief denken gecombineerd met mijn lichte gestoordheid, het artikel van Professor Michael Adams, ik zag de oplossing voor me, sterker nog, ik stond er midden in!!!!De viaduct was omgetoverd tot je raad het al: ‘de vorstelijke schijterij doos’.

Bij een eerste inspectie viel het mij namelijk op dat er een behoorlijk echo aanwezig was en aangezien we thuis regels hebben over schuin taalgebruik bedacht ik dat deze plek bij uitstek perfect zou zijn als uitvalbasis voor scheldwoorden. Een plek waar we er alles uit mogen gooien, alle frustraties of gewoon puur voor de fun alle vunzige woorden die je maar kan bedenken eens heerlijk “ongegeneerd”ventileren. En daar stonden we dan op het punt een eindeloze put van de meest ranzige en vieze woorden open te trekken. De jongste hoefde niet twee keer na te denken en zette direct de toon, hij bleek zeer bedreven te zijn in dit nieuwe, magische spel. Vol bewondering sloeg ik ademloos gade van zijn kinderlijke spontaniteit en voorzichtig keek ik om me heen. Fietsen er toevallig geen bekenden voorbij…? en wat zullen mensen wel niet van mij denken? Is dit niet een beetje ontzettend aso…? Waren gedachten die in mijn hoofd voorbij “raasden”. Toen mijn jongste mij met vragende ogen aankeek wanneer ik zou beginnen, bedacht ik me: tjah, moeders kan niet achterblijven natuurlijk. Twijfelachtig kwamen er langzamerhand enkele scheldwoorden uit, weliswaar wat ingetogen en redelijk bedachtzaam. Maar nadat de kogel uit de kerk was, voelde ik een soort van lichtelijke opluchting en ja hoor …. als een stortvloed kwamen de scheldwoorden er in een opbouwend volume uit. Een voldaan gevoel bekroop me, dit is echt heerlijk!”.

En daar stond ik dan als opperbevelhebber van mijn strijdkrachten. De schunnige woorden vlogen mij met weergaloze volume om de oren, het was bijna oorverdovend.

Na afloop nam ik opgelucht adem, het is toch best magisch zo’n scheld-en-schreeuw sessie. Het is bevrijdend en hysterisch tegelijk. En best hilarisch, want wat een dikke lol hadden we.
Ik raad het je dan ook zeker aan: een bezoekje aan de vorstelijke schijterij doos. Het is iedere dag geopend, gratis, het werkt bevrijdend en het is onwijs leuk om te doen. Doe het alleen niet met z’n allen tegelijk. 4 is toch echt de max. En oh ja, hou rekening met voorbijgangers. De ene ligt in een deuk de ander valt bijna van zijn fiets af van verbazing, immers maak je niet vaak mee dat een moeder met haar kroost een ware schreeuw en scheld sessie houdt op ‘vorstelijk terrein’. Tjah lieve mensen af en toe moet je creatief zijn en misschien een beetje gek om je gevoelens ‘vorstelijk’ te laten gaan en zoals Marilyn Monroe altijd zei:

Imperfection is beauty and madness is genius, it’s better to be absolutely ridiculous then absolutely boring.

I rest my case.

 

%d bloggers liken dit: