Ik ben een groot liefhebber van de boeken van Jan Geurtz en zijn inzichten. In een interview met Happinez zegt hij dat als je naar je partner durft te kijken als iets tijdelijks, je relatie een stuk frisser wordt. Omdat je vanzelf wel ziet hoe lang het duurt, blijft de liefde stromen. Niet krampachtig aan de ander vasthouden maar meegaan in de stroom van het leven. We zijn echter vaak geneigd om direct te willen samenwonen en het liefst alles vast te leggen!!

relatie
Het paradigma dat het hebben van een succesvolle liefdes relatie of een huwelijk inherent is aan voor eeuwig en altijd bij elkaar blijven, is in mijn ogen een grote missopvatting.

Het zorgt voor:
❌Conflictueuze relaties waarin er structureel niet met elkaar gepraat wordt
❌Een leven accepteren waarin je niet gelukkig bent en je je ellendig voelt
❌Genoegen nemen met minder omdat je niet van jezelf houdt
❌Dat je geen ruimte hebt om jezelf te ontwikkelen.

Je partner fungeert dan als een wederhelft, een soort verlengstuk van jezelf. Dit is geen liefde maar een verslaving aan veiligheid. Ik ben zelf opgegroeid met gescheiden ouders en de conflicten tussen mijn ouders en het gemis van een vaderfiguur heeft ervoor gezorgd dat ik ontzettend heb geworsteld hiermee. Hierdoor ben ik mezelf gaan ontwikkelen en kreeg ik andere inzichten.

Definitie huwelijk

Als jouw definitie van een huwelijk of liefdesrelatie is dat het levenslang hoort te zijn dan is het logisch dat een scheiding niet in je woordenboek voorkomt. En dat een scheiding een teken van falen is wat gepaard gaat met een hoop ellende, drama en gevoelens van mislukking. Het is logisch dat je dit zo benaderd omdat een scheiding of een breuk een tegengestelde of het einde is van levenslang.
Daarom ben ik een groot voorstander om het huwelijk of een liefdesrelatie te herdefiniëren op basis van persoonlijke groei, vrijheid en authenticiteit.

Kan ik mezelf bij deze persoon zijn?
Kan ik open en eerlijk zijn?
Kan ik vrij zijn om mezelf te ontwikkelen zoals ik dat wil?
Groeien wij samen en is er een diepgaande verbinding?
Word ik oprecht blij van hem of haar?

Als dit er niet in zit dan lijkt het me volstrekt logisch om een pauze in te lasten of om goed na te denken hoe je samen dit niet helpende patroon kunt doorbreken of om toch tot de conclusie te komen het huwelijk of de relatie te beëindigen.

De crux is alleen dat we zo bang zijn voor verandering en ons zo oncomfortabel voelen bij onzekerheid dat een scheiding of breuk toch zeker wel uitgesloten is. Dit is ons al door onze voorouders en vanuit de kerk geïndoctrineerd en zit zo verweven in onze samenleving. Tijdens onze jeugd keken we al naar sprookjes die eindigen met: en ze leefden nog lang en gelukkig.

Een scheiding is iets positiefs

Een scheiding is echter het einde van een bepaalde fase in je leven. Een einde aan een periode van misschien wel onrust, angst, middelmatigheid, verlamming en beperking. Maar ook het einde van hele mooie en intense momenten. Die momenten gaan niet weg. Je kunt ze koesteren. Afstand nemen van het oude is juist iets positiefs. Het hoort bij het leven. Net zoals in de natuur heeft alles een cyclus. Alles komt en gaat.

Maar het is de angst voor scheiding, het onbekende, de angst om alleen te zijn en het gevoel om de controle te verliezen vanuit conditionering, en culturele en maatschappelijke overtuigingen waardoor we opnieuw moeten gaan nadenken over de betekenis van het huwelijk anno 2020.

Als twee mensen samen geen ruimte meer voelen om te groeien dan is dit juist een hele mooie reden om vanuit liefde voor jezelf en elkaar, het huwelijk of de relatie los te laten om zonder elkaar verder te gaan! Dan zal een scheiding vanuit het gevoel van overvloed en harmonie zijn. Wat zou dit betekenen voor kinderen van gescheiden ouders? Als ze zien dat twee mensen scheiden vanuit liefde en dat het niet meer is dan het volbrengen van een cyclus? Er zal dan veel minder negativiteit zijn en veel meer wederzijds begrip, respect en liefde.

Iemand die zich veilig voelt in zichzelf die weet dat een relatie stuk kan lopen. En dat dit pijnlijk kan zijn maar dat het leven weer doorgaat. Iemand die gelooft in voor altijd en eeuwig koste wat het kost zal een scheiding nooit accepteren, ook al betekent het dat je hiermee concessies doet op het gebied van zelfrespect en zelfliefde.

Begrijp me niet verkeerd. Ik zeg hiermee niet dat het voor eeuwig en altijd een concept is wat onmogelijk is. En dat je gelijk maar moet kappen als het even moeilijk is. Ik zeg hiermee alleen dat niet de duur van de relatie maar ‘groei’ het doel is.

Wat is jouw visie hierover? Geloof jij in de eeuwigheid en daarmee de veiligheid van het huwelijk? Of kies jij voor vrijheid, persoonlijke groei en authenticiteit? Laten we vooral open met elkaar in gesprek gaan zonder een oordeel over de ander.

%d bloggers liken dit: