Het perfecte plaatje.
Jaloers kon ik zijn.
Op dat ene meisje uit de klas.
Ze had een vader en moeder die er altijd voor haar waren.
Ze had zo’n zorgeloos leventje.
Ze gedroeg zich vaak ook nog eens vreselijk verwend…
Om het minste geringste zat ze te huilen, een echte jankerd vond ik haar.
Altijd van die mooie kleertjes aan.
En ze werd ook nog eens voorgetrokken door de leraren. Bah stom kind!

Was dit werkelijkheid of fictie? het doet er allemaal niet toe.
Als klein meisje voelde ik verdriet en pijn. En dat komt ergens vandaan. Ik voelde het gemis. Waarom heb ik geen mama die er altijd voor me is? (Mijn moeder wilde er graag voor me zijn maar ziekte stond dat niet toe) Waarom zie ik mijn vader nooit? Waarom heeft hij ons verlaten? Het zijn heftige gevoelens voor een meisje van zes jaar.

Vallen en opstaan

Ik heb een jeugd gehad waarin ik veel zelf heb moeten leren en ondervinden. Ik had niemand die mijn hand vast hield. Ik had niemand die zei: het is ok. Nu ik zelf moeder ben, kijk ik wel eens terug. Dan ben ik dankbaar dat ik mijn kinderen kan steunen op de manier zoals ik dat doe. Op mijn eigen manier. Niet omdat ik het zelf niet heb gekend, maar vanuit dankbaarheid en liefde.
Wetende dat ik geen invloed heb op mijn verleden maar wel op de keuze’s die ik nu maak. En daar word je sterk van. Daar groei je van.

Toch heb ik nog steeds soms momenten dat ik een jaloers gevoel kan hebben richting vrouwen die ogenschijnlijk een ‘perfect’ leventje leiden. Het lijkt me zo heerlijk ongecompliceerd. Je weet wel, zo’n leventje zonder kleerscheuren. Eentje zonder teveel ‘gedoe’. Niet dat ik het een ander niet gun.
Maar het lijkt me soms zo heerlijk 😉

Maar ik weet inmiddels dat het vanuit een ‘oud’ gevoel is. En zodra ik dat besef dan voel ik tot het diepste in mijn kern: ik ben dankbaar voor MIJN leven. Met al zijn hobbels. Met al zijn onhebbelijkheden. Het is kleurvol, soms hysterisch, hectisch, en er wordt vooral veel buiten de lijntjes gekleurd: het is één grote joyride. And I freakin love it, I embrace it, and cherish it every day!

Jaloezie is een richtingaanwijzer

Als je jaloezie ervaart is dat een hele mooie uitdaging voor jezelf. Want hier zit altijd een verlangen achter verschuild. Als dit helder wordt dan is jaloers zijn eigenlijk een cadeautje, een mooie boodschap die je langzaam kan gaan uitpakken, iets wat jou inzicht geeft over jezelf.
Ik heb die jaloerse gevoelens weten om te buigen door mijn jeugd te omarmen, met al mijn onhebbelijkheden en ‘imperfecties’.

Ik hoef helemaal geen perfecte plaatje. Want wat is perfect? Vraag het aan 10 mensen en je krijgt 10 totaal verschillende antwoorden. Jep, mijn leven is soms fucking messy. Complete chaos met veel hoogte- en dieptepunten.

Omarm de tegenslagen in je leven

Het heeft mij jaren gekost om dit in te gaan zien en om de hobbels in mijn leven te gaan omarmen. Ze hebben mij verrijkt. Ze hebben mij gemaakt tot de vrouw die ik nu ben. Ik sta veerkrachtig in het leven. Niet bang voor een stootje. Ik heb een passie voor het leven. Vanuit vertrouwen in mezelf en vertrouwen in dat alles is zoals het is. Ik kan hierdoor intens genieten van de kleine dingen in het leven. En inspireer mensen in mijn omgeving om de wereld anders te bekijken. Hoe waardevol is dat?

Durf jij jezelf bloot te stellen? Echt met de billen bloot? Want zeg eens eerlijk…… Waar ben jij wel eens jaloers op en ga eens na, wat verteld dit over jezelf? Welk verlangen zit er achter verschuild? Stiekem ben ik wel heel erg benieuwd! Laat het me weten, when we share, we care….